De Vloeibare Tijd Over zin en zinnen

OVER ZIN EN ZINNEN

O

Hoe vaak hebben mensen niet tegen me gezegd: “Goed als je stopt met werken, dan kan je eindelijk eens leuke dingen gaan doen.“ Ik moet ze vol verbijstering hebben aangekeken, want snel brachten ze het gesprek op een ander onderwerp. Dit zal vast wel voor veel mensen gelden, maar ikzelf heb mijn werk altijd als leuk beschouwd. Weliswaar zwaar, omstreden, 7×24 uur crisismanagement, vaak opererend op een in-en extern strijdtoneel, wonden likkend en verbindend. Dat houdt niemand vol als je het niet leuk en uitdagend vindt en het een soort ‘opdracht’ voor je is.

Het gaf me de vleugels en de energie om en passant daarnaast te schrijven en te publiceren, Ellen te steunen in haar performance projecten in binnen-en buitenland en haar televisie-optredens; en daarnaast ook de continenten te verkennen.

Zo waren wij samen en ieder voor zich gulzig in leven, werk, kunst en liefde. En eerlijk gezegd, ik kon daar helemaal niet mee stoppen. Ik zag dat anderen met veel plezier gingen reizen, veel tijd met hun kinderen en kleinkinderen doorbrachten, een boek gingen schrijven of lezen, maar voor mij was dat niet weggelegd.  Ik wilde doorgaan  totdat tegen mijn 70e mij het gevoel begon te bekruipen, dat lichaam en geest niet meer de souplesse voor deze topsport hadden.

Niet alleen lag er daarna de uitdaging om een heel nieuw levensritme te vinden, maar ook om de hele erfenis van dat leven te ordenen.

Bij mijn afscheid van de WSG had ik veel boeken gekregen, waardoor ik een klein boekje over het hoofd had gezien, dat verdronk tussen de dikke pillen. Het had als titel Meer Geluk dan Grijsheid en het was van de hand van Jean-Jacques Suurmond. Pas vorige week las ik het en ik dacht: dit boek geeft nu precies weer wat ik vind dat er in deze bijzondere periode speelt: bezinning, de reis door je eigen geest.

Hieronder 2 recente gedichten, die bij dit thema aansluiten en onderaan de link naar een voor mij essentieel stukje uit Meer Geluk dan Grijsheid.

 

Iedere ochtend

 

Iedere ochtend sta ik

Op de drempel van een droom

Zie het licht door de bomen vallen

 

Ik hoor de druppels van voorbije regen

Ga de trap af en kom

In een wereld die ik niet ken

 

Iedere ochtend verbijstert mij

Wat ik aantref

Alles oogt bekend

 

Maar niets is nog hetzelfde

Voor waar ik ben

Heb ik geen naam

 

 

As

 

Waar eens de zeearend cirkelde

Draait nu de zandstorm

Om eigen as

 

Wat een lichaam was

Werd doorzichtig

Van alle attributen ontdaan

 

Ontmanteld tot aan de ziel

Wist je niet

Wat voor was

 

En wat achter

Het een scheen

Door het ander heen

 

Je keert je om

En loopt de woestijn in

Jezelf tegemoet

Meer geluk dan grijsheid

 

By admin
De Vloeibare Tijd Over zin en zinnen

Categories

Pagina’s

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 5 andere abonnees

Recente reacties

%d bloggers liken dit: