De Vloeibare Tijd Over zin en zinnen

2 ANTWOORD

2

Ik voel een haast onweerstaanbare behoefte een luchtje te scheppen, maar ik ben gekluisterd aan een rolstoel in Toons penthouse aan de Oudezijds Achterburgwal. Daar herstel ik van een ongeval vlakbij mijn huis. Casper, de zoon van Toon, heeft mij het penthouse ter beschikking gesteld. ‘Je bent er van alle gemakken voorzien en als je je eenzaam voelt, zijn er altijd nog troostmeisjes in de buurt. Je hoeft het maar te zeggen en ik bestel er eentje voor je.’ Hij heeft bovendien geregeld dat de avondmaaltijd bij mij wordt bezorgd, dat medewerksters van de Thuiszorg mij uit bed komen halen en ‘s avonds toestoppen, en hij komt iedere middag precies om half een bij mij langs om zijn lunch box, die hij onderweg bij een of ander zaakje ophaalt, met mij te delen.

In het penthouse kan alles met een opdracht aan de slimme luidspreker worden bediend, van lichtschakeringen tot verwarming, elektrische dekens, de gordijnen en de deur aan toe. Maar ik kan er niet meer dan zestien meter heen en weer rijden in mijn invalidenwagentje, van het raam aan de voorzijde tot het raam aan de achterzijde en weer terug, met aan de ene kant uitzicht op de gracht met zijn roodverlichte ramen en aan de andere kant de tuin.

Ik zou natuurlijk de lift naar beneden kunnen nemen, maar met mijn gemotoriseerde rolstoel zal ik me op straat zeker klemrijden in de meute toeristen, waarvan sommige zich ongetwijfeld zullen vastklampen aan mijn wagentje om niet van dronkenschap om te vallen. Zo ben ik laatst bijna met een Engelse Hooligan in de gracht terecht gekomen. Het minste dat me nog kan gebeuren is ondergekotst te worden.

Gelukkig is het penthouse een gouden kooi die door Casper al in 2012 met de modernste snufjes is ingericht. Want naast het maken van apps voor buitenlandse toeristen, waarop allerlei wetenswaardigheden en rondleidingen staan, houdt hij zich ook bezig met de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie, vooral voor huisautomatisering.

Als verjaardagscadeau voor zijn vaders 65e verjaardag had hij het penthouse dan ook tot een elektronisch wonder willen omtoveren, in die tijd nog met verschillende apps op de smartphone, zoals hij dat ook bij zijn eigen huis in de Pijp had gedaan. Maar toen de proefopstelling af was en Toon zijn zoon als dank had aangeboden dat hij zijn bedrijf mocht overnemen, had Casper geweigerd, omdat hij de zaken van zijn vader niet ethisch vond. Toon was tot in het diepst van zijn ziel gekrenkt.

Feitelijk was dit voorval niet meer dan de apotheose van een conflict dat al jaren sluimerde en als een veenbrand bij tijd en wijle oplaaide. Er zijn eindeloze ruzies geweest, die alleen door zijn moeder Tanja in rustig vaarwater konden worden gebracht. Maar na haar dood was er niemand meer om hen te sussen, en het terugkerende conflict nam soms bijna gewelddadige proporties aan. Meestal probeerde een van beiden het dan met een cadeau goed te maken. Maar dit keer had Casper zijn vaders gift, notabene diens hele levenswerk, niet willen aanvaarden.

Hoe vaak is Casper na zo’n ruzie niet bij mij langsgekomen. Dan  begon hij met me te vertellen dat hij het dit keer niet van zijn vader had gepikt. Maar door al deze bravoure heen verried een plotseling schichtige blik of een zenuwachtige lach een knagende onzekerheid en de behoefte door zijn vader geaccepteerd te worden. Soms ook vertelde hij me van zijn nachtmerries en een keer over de therapie waarin hij een foto van zijn vader had opgegeten om deze half verteerd weer uit te poepen. Als geen ander ken ik dan ook zijn onzekerheden en zwakke kanten. Dat maakt dat ik, ondanks dat hij zich als een ‘Geek’presenteert met zijn zwartgerande bril, zijn steile zwarte haar en baard, zijn Gizmodo T-shirt en dito treggings, zijn Starwars Punisher tatoeage, en tenslotte de felgekleurde Adidas sneakers, toch sympathie voor hem blijf voelen. Dat dit wederzijds is blijkt wel uit het feit dat hij mij dit compleet geautomatiseerde huis van zijn vader voor mijn revalidatie heeft aangeboden. “Ik hoef alleen maar alles te updaten en dan ben je weer helemaal ‘Back to the future’,” grapte hij bij die gelegenheid.

Ik kijk op mijn telefoon. Natuurlijk heeft Casper meteen gereageerd: ‘Ongelooflijk, we bespreken het om half een! Tot dan!’

Maar er is geen taal noch teken van Daniël, terwijl hij toch de man is van de samen met Toon verdwenen Sylvia. Hij zal nog wel steeds kwaad op mij zijn. Want sinds hij het mailaccount van zijn vrouw had weten te openen en de mailwisseling tussen haar en mij had gelezen, wist hij van onze heimelijke relatie. De scheld-kannonades aan de telefoon, die daar op volgden, klinken nog na in mijn oren.

Ik draai mijn stoel naar de computer. Ik kan niets anders doen dan Toon te mailen, hoewel hij op mijn eerdere mails en appjes nooit heeft gereageerd. Dat hij dat nu wel zal doen, is een complete gok, want ik weet niet of hij nog mails kan ontvangen of zelfs nog in leven is, maar ik zie geen enkele andere mogelijkheid en begin te tikken:

Amsterdam, 28 maart 2019

Beste Toon,

Ik weet niet waar ik moet beginnen, zo hevig word ik heen en weer geslingerd tussen kwaadheid en blijdschap. Maar ik heb natuurlijk geen idee of je inmiddels nog leeft en contact met Sylvia hebt, want je brief is uit 2017. Onvoorstelbaar en uitermate lafhartig blijft het dat je er, inmiddels zeven jaar geleden, op zo’n stiekeme manier met Sylvia vandoor bent gegaan. Daarmee heb je ons allen in een tergende en niet aflatende onzekerheid achtergelaten. Maar als ik terugkijk moet ik zeggen: je hebt je aftocht goed voorbereid. Gezien de fanatieke wijze waarop jij na de dood van Tanja je vermoedens bleef uiten dat Daniël en jij in het ziekenhuis waren verwisseld, en Sylvia dus met haar eigen broer was getrouwd, hadden wij er natuurlijk rekening mee moeten houden dat je niet met het vliegtuigje in zee bent gestort, maar er gewoon met haar vandoor bent gegaan. Het genetisch bewijs van de verwisseling had je naar eigen zeggen toen bij je. Maar we hebben het nooit gezien! Wat je trouwens  niet kan weten is dat Daniël met de tandenborstel van Sylvia naar het laboratorium is gegaan. De uitslag van die test heeft ook hij nooit aan ons verteld. Ik heb er daarna niets meer van vernomen. Dat spreekt boekdelen!

Aanvankelijk hadden we aangenomen dat jullie met vliegtuigje en al door de Waddenzee waren verzwolgen. Er is een grote zoektocht gehouden, maar er is niets gevonden. We waren er toen zo van overtuigd dat jullie niet meer leefden, dat we pas later een kijkje zijn gaan nemen in de hangar die jij op Schiphol bezit. Daar troffen we je Cessna aan en toen begrepen we er helemaal niets meer van.

Omdat jullie nu bijna zeven jaar zijn vermist en er geen enkele aanwijzing is dat jullie nog leven, heb ik Casper en Daniël aangeraden toch maar eens de procedure van een rechtsvermoeden van overlijden op te starten, maar Casper wil niet meewerken. Ongetwijfeld is hij bang dat dit het gelazer met de belastingdienst weer zal aanwakkeren, omdat Daniël intussen nog meer informatie aan de FIOD heeft gegeven.

Als ik trouwens denk aan al het gelazer dat je zoon al met de belasting heeft gehad, dan zou ik je de hel kunnen toewensen, ware het niet dat je je daar al in lijkt te bevinden. Casper heeft nog maar net kunnen voorkomen dat er beslag werd gelegd op je huis, waarin ik nu tijdelijk woon, of beter gezegd: eigenlijk woon ik in een rolstoel. Ik moet revalideren van een ongeluk, waarbij ik mijn rug heb gebroken.

Maar dat jullie nog leven, geeft ook een onvergelijkbare blijdschap. Tenminste als je je ziekte hebt overwonnen en Sylvia in veiligheid is gebleven. Want ik heb geen idee of ik aan een dode of een levende schrijf. En zelfs als ik aan een levende schrijf, weet ik niet of deze mail ooit door je gelezen zal worden. In ieder geval merk ik hier op je computer aan niets dat je je mails, die ik voor Casper beheer, nu opent. Je leest het goed, ik zit achter jouw computer!

Nou ja, het is nu niet het moment om verdere herinneringen op te halen, hoewel ik hier in deze stoel niet veel anders kan doen dan dat. Laat snel iets horen. Ik zal van hieruit volgen of mijn mail wordt geopend en wacht met spanning op je antwoord.

Veel groeten van

Mark

1 comment

De Vloeibare Tijd Over zin en zinnen

Categories

Pagina’s

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 8 andere abonnees

Recente reacties

%d bloggers liken dit: