De Vloeibare Tijd Over zin en zinnen

3 KOFFIE VERKEERD

3

Iedere dag precies om half een belt Casper bij mij aan. Die stiptheid heeft hij te danken aan zijn fanatiek gebruik van de Anydo App op zijn Apple Watch. Deze loodst hem van kwartier tot kwartier de dag door met precieze aanwijzingen wanneer te vetrekken en hoe te lopen of te rijden. De app leidt hem van opstaan tot ontbijt, via de douche naar zijn fiets waarmee hij door de stad raast als een paratrooper, zijn brein intussen voedend met Podcasts over verantwoord leven en technologische ontwikkelingen.

Het eerste doel van zijn reis is zijn werk, daarna volgt steevast een meeting buiten de deur, de laatste dagen in een koffiebar, waar hij als je de recensie mag geloven kan genieten van ‘gestoord lekkere koffie van een vice-wereldkampioen barista met koffiebonen uit eigen branderij, gezet met de zeldzame 3-groeps La Marzocco Mistral met pre-infusie.’ Tja, daar kan de door een van de medewerkster Thuiszorg met de hand gezette Koffie Verkeerd natuurlijk niet tegenop.

Van die tent in West rijdt Casper dan naar mij. Terug naar zijn werk doet hij nog een andere koffiebar aan om ten slotte veganistisch te dineren hij de hotspot van dat moment met zijn vriendin, een frêle Nederlandse advocate met wie hij zich enkel in het Engels verstaat. Want dat is de universele taal van de toekomst, zoals dat in de middeleeuwen het Latijn was geweest, legt Casper mij steevast uit. Maar om een oude hippie als mij ter wille te zijn is hij, na lang aandringen, wel bereid van zijn principe af te stappen en met mij in het Nederlands te converseren.

Na binnenkomst gaat hij altijd meteen op de grote aluminium kist zitten, die tegen de muur van het appartement staat en waaroverheen Tanja’s zwarte Batman cape is gedrapeerd. Die cape is haar handelsmerk geweest. Het gele logo in het midden heeft nog het meest weg van de tanden van Dracula en over de zwarte vleermuis is met geel garen de tekst Bad Woman geborduurd.

Soms, als de gebeurtenissen van de dag mij in de war brengen, doe ik haar cape aan en sla zo Tanja als het ware om me heen. De rolstoel wordt door de wijde stof verborgen en als ik naar de muur rijd, lijkt het even of Tanja zelf door de kamer zweeft, de grote spiegel tegemoet. Ik kijk naar de enorme foto van haar, die links naast het gevaarte hangt. Op de afbeelding is zij nog jong, een strakke lakjurk om haar lichaam gegoten, de zweep ligt op haar naar voren gestoken handschoenen, lieflijkmaar hongerig wachtend op een opdracht.

Mijn potsierlijke Batman reflectie in de spiegel steekt maar bleekjes af tegen de levensgrote zwart-wit foto. Ik draai me om, rijd terug naar de kist en kijk naar het hangslot. Op internet heb ik uitgezocht dat er een 35-tallige cijfercombinatie nodig is om het te kunnen openen, maar ik heb nog steeds geen idee waar ik deze cijfers vandaan moet halen.

Vandaag is Casper blijkbaar vergeten op zijn Apple Watch te kijken, en hij moet zo in gedachten verzonken zijn geweest dat de stem van zijn digitale assistent niet tot hem is doorgedrongen: hij is een half uur te laat. Een uitzonderlijk gebeuren voor iemand die altijd alles tot in de puntjes heeft geregeld. Struikelend over zijn eigen voeten komt hij het huis binnenvallen. ‘Sorry, sorry,’ mompelt hij, ‘ik was er niet bij!’.

Uit de recyclebare maaltijd box haalt hij direct de twee dagelijks take-away bowls met de bekers Matcha Latte. En alvast het toetje dat hij steevast voor ons meeneemt en waarbij hij altijd samenzweerderig fluistert: ‘Only for chocaholics!: twee Chocolate Fudgesvan Oatly met daarop de imprint: Wow no Cow.

Hij loopt naar de computer en zet de bowl links en de beker rechts van het toetsenbord. Mijn account staat nog open en zonder iets te vragen klikt hij op de mail met de brief van Toon en zoekt het IP adres van de afzender. Al snel roept hij: ‘Singapore! Dat betekent dat de fles zo’n 2.500 kilometer moet hebben afgelegd. Heb jij enig idee hoe snel die golfstromen zich daar voortbewegen?’

Ik moet hem het antwoord schuldig blijven.

Hij staat op, loopt langs mij naar de voorkant van het huis en blijft bewegingloos voor het raam staan. Omdat ik ervan overtuigd ben dat hij niet het vrouwelijk schoon aan de overkant staat te bestuderen, vraag ik hem waar hij naar kijkt.  ‘Het verleden,’ zegt hij en wijst naar het enorme leegstaande pand aan de overkant waar ooit het Paleis der Zuchten was gevestigd, de onderneming van zijn ouders.

Hij gaat terug naar de aluminium kist, gaat erop zitten en steekt zijn hoofd tussen zijn handen. Dit lijkt me het geschikte moment om hem te vragen wat er in ‘s hemelsnaam in die goed beveiligde kist zit.

‘De kist, de kist …. ’ zegt hij en aarzelt alsof hij naar de juiste woorden zoekt. ‘Daarin zitten allerlei papieren van mijn moeder. Wat interessant is: ik heb er ook in een ringcahier een levensverhaal van jou in gevonden dat je voor Sylvia hebt geschreven. Ze zal het aan mijn vader ter bewaring hebben gegeven voor ze er met hem vandoor ging.

Het slot van de kist heb ik laten ontcijferen voor honderd euro door een van die junkies hier in de buurt om te kijken of er ook financiële informatie in zat ten behoeve van de belasting. Hij is er een hele ochtend mee bezig geweest. Hij wilde niet opgeven en zal vast en zeker hebben gedacht dat er geld inzat en dat hij er heimelijk het nodige van zou kunnen meenemen. Maar goed, geld was er uiteindelijk in geen velden of wegen te bekennen.’

Ik zwijg en sla mijn ogen neer. Verdomme, mijn eigen verhaal, dat ik zelf nergens meer kon vinden, zit er dus in. Ik heb het speciaal voor Sylvia geschreven en hij heeft het natuurlijk allemaal uitgespeld. We blijven een tijdlang zwijgend tegenover elkaar zitten, terwijl wij ons chocolade ijsje opeten.

‘Zou je hem niet voor mij willen openen?’ vraag ik plotseling.

Hij strijkt over zijn baard. ‘Het is eigenlijk privé. Ik weet niet of mijn moeder dat wel goed zou vinden.’

‘Schei toch uit man, het gaat nog wel om het boek dat ik notabene voor Sylvia zelf heb geschreven!’

‘Tja,’ er klinkt twijfel in zijn stem, ‘die aan jou te geven lijkt me eigenlijk geen probleem.’ Hij loopt richting de kist. ‘Op één voorwaarde!’

Ik kijk hem vragend aan.

‘ Dat je mij alles over die dag van Norderney vertelt, van begin tot eind. Ik heb alsmaar het gevoel dat ik iets over het hoofd heb gezien … dat er ergens een aanwijzing moet zijn waarom mijn vader en Sylvia zijn verdwenen.’

Hij knielt op de grond en dan begint hij de 35 cijfers in te voeren. De eerste twee kan ik onthouden. Ik merk dat hij na acht cijfers even nadenkt en dan opnieuw begint. Opnieuw kan ik de eerste twee cijfers in gedachten houden. Zo gaat het nog twee keer en dan eindigt hij met 1.2.3.

Op dat moment roept Caspers mobiele assistent: ‘Een bericht van je werk!’

Hij sluit de kist, gaat er op zitten en opent Whatsapp. ‘Verdomme,’ zegt hij en springt op alsof hij door een wesp is gestoken, zijn ogen enigszins verwilderd.’ O God, een datalek! Ik moet er vandoor!’

Hij aarzelt nog even en kijkt om zich heen. Het lijkt hem moeite te kosten weg te gaan, om mij, het huis van zijn vader en moeder en het daarin vervatte verleden achter zich te laten. Hij geeft een aai over de kist, alsof hij er afscheid van neemt, drukt het slot weer dicht, kijkt mij aan en zucht: ‘Morgen praten we verder.’

Als hij weg is, pak ik snel een papiertje en schrijf van de reeksen de eerste twee cijfers op, die ik heb onthouden. Het hele bezoek heeft me zozeer vermoeid dat ik moeite heb mijn ogen open te houden.

Ik moet in slaap zijn gevallen. Uit de richting van het kookeiland hoor ik stappen naar mij toekomen. Ik open mijn ogen: de medewerkster van de Thuiszorg staat met haar handen in de zij voor me, waardoor haar brede heupen nog sterker worden benadrukt. Met plat Amsterdams accent zegt ze: ‘Jee, meneer Mark, u moet niet ‘s middags een slapie doen hoor, dan ken u vannacht echnie slapen.’

Ik staar haar aan. Ze is een al wat oudere Jordanese met blauwe ogen en geblondeerde haren. Even lijkt het of een van de dames van de overkant mij een bezoek heeft gebracht. ‘Hou je ogen voor je,’ zegt ze.

Op het voorblad van mijn rolstoel staat een Koffie Verkeerd te dampen.

Add comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De Vloeibare Tijd Over zin en zinnen

Categories

Pagina’s

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 8 andere abonnees

Recente reacties

%d bloggers liken dit: