De Vloeibare Tijd Over zin en zinnen

6 Dwaalspoor?

6

Klik hier voorde samenvatting van het hele verhaal: https://devloeibaretijd.com/synopsis-van-de-vloeibare-tijd/

6 DWAALSPOOR?

Ik haal het schrift uit de doos en blader er doorheen. De handgeschreven hoofdstukken lopen van mijn geboorte tot aan Norderney. Heel mijn ziel en zaligheid heb ik in deze A4’tjes gelegd. Sylvia heeft ze in tijdsvolgorde opgeborgen in dit schrift, toen nog zonder tekening op de voorkant, soms met verkreukeld papier, als tijdens onze ontmoeting bij het minnen de vellen tussen onze lichamen bekneld waren geraakt.

Er klinken piepjes uit de computer. Ik leg het schrift op de kist en rijd naar het bureau. In het account van Toon kan ik zien dat de mails van Casper en Daniël nu zijn geopend, want de titels zijn van zwart naar grijs gegaan. Het lijkt erop dat Toon ze nu aan het lezen is, wat betekent dat hij online is en aan de andere kant van de verbinding zit. Ik pak het toetsenbord en typ één woord als titel ‘Toon?’. Ik verstuur de mail meteen. En ja, binnen enkele seconden kleurt ook deze titel van zwart naar grijs. Ik voel me zo dichtbij dat het lijkt alsof ik hem door het scherm zou kunnen aanraken. Dan opeens kleuren de titels weer zwart en lijkt het of ze nooit geopend zijn geweest.

Intussen zwelt het geschreeuw van buiten aan, beangstigend, alsof de wolven huilen. De toeristen hebben hun roes uitgeslapen en strompelen na een ontbijt met hotdogs, een blik bier in de hand, langs de gracht op weg naar de meiden, die in hun flinterdunne kleding ogen als boterzachte versnaperingen. De mannen verdringen elkaar om beter te kunnen zien. Onder luid gejoel loopt er af en toe één naar binnen, gaan de gordijnen dicht en verplaatst de groep zich naar het volgende venster. Alleen de goede vrienden blijven wachten. ‘ Zou hij er met zijn dronken kop iets van maken?’ Als snel komt hij, het gevulde condoom triomfantelijk in zijn handen, naar buiten. Zijn vrienden weten niet dat je voor een klein bedrag extra zo’n met gelatine voorgevuld condoom bij het meisje kunt krijgen. Gillend en vieze gezichten trekkend gooien ze het naar elkaar en beginnen dan een zeemanslied te brullen.

Zelfs de geïsoleerde ramen aan de voorkant van het penthouse kunnen het lawaai niet buiten houden en ik zet een van de natuurgeluiden op, waarvan ik er drie op de computer heb staan.

Ik neem een slok van het bittere non alcoholic drankje dat Casper altijd voor mij meeneemt en dat hij trekt van kinine bladeren, dat wel de bitterheid van Tonic maar niet de zoetheid heeft, zodat het net lijkt of je alcohol drinkt, maar dat is slechts illusie. Automatisch moet ik aan denken aan hoe Toon in de jungle met een vast veel sterker aftreksel zijn malaria probeerde te overwinnen.

Opnieuw klinkt er gepiep uit de computer. Ik rijd er snel ernaar toe. Ongelooflijk, er is zomaar een mail van Toon binnengekomen. Met trillende handen open ik hem. Ik deins in mijn rolstoel naar achteren. Hij heeft een foto gemaild. Daarop zijn twee houten kruisen te zien in een bladerrijke omgeving. Voor beide kruisen liggen twee stenen op de grond. Daarop staan de namen:  Sinne Man, Sinne Girl, maar de data zijn onleesbaar door het mos dat er overheen is gegroeid. De tranen schieten me in de ogen. ‘Zijn ze dan toch dood?’

Maar waarom staan hun echte namen er dan niet op? Ik blijf vertwijfeld naar de foto staren. Wie zou deze foto hebben gemaakt? En wie heeft ze gestuurd? Of probeert Toon ons op een dwaalspoor te brengen?

Ik besluit de mail aan Casper en Daniël  door te sturen. Casper antwoordt vrijwel onmiddellijk:

Ik kom zo snel mogelijk! Ik vind wel dat je beter moet kijken. Zonder data op de steen, is er toch helemaal geen houvast of dit ze wel zijn, nog los van de vraag of er überhaupt iemand onder ligt. Maar wat je wel kan lezen is interessant. Als je Sinneman fonetisch leest, hoor je Cinnamon en dat is straattaal voor Meth. Want het kan bijna niet anders dan dat mijn vader met die veteranen aan de drugshandel is gegaan. Waar moet hij anders van leven? Misschien worden ze beiden bedreigd!

Ik zou er eigenlijk naar toe moeten gaan en misschien zelfs samen met Daniël. Maar ik heb er helemaal geen zin in. Ik heb wel wat beters te doen.

Tot vanmiddag,

Casper

En dan de mail van Daniël:

Dit is nu precies waar ik bang voor was. Die jongen heeft mijn vrouw in het ongeluk gestort. Ik heb een grote behoefte deze klote historie nu eens en voor altijd achter me te laten. Dus ik denk dat ik er toch maar naar toe moet gaan en de beenderen moet laten opgraven. Het beste zou zijn als Casper mee zou gaan. Dan kunnen we meteen besluiten of we een Akte van Overlijden zullen laten opstellen.

Ik kom bij je langs.

Gegroet,

Daniël

Add comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De Vloeibare Tijd Over zin en zinnen

Categories

Pagina’s

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 8 andere abonnees

Recente reacties

%d bloggers liken dit: