De Vloeibare Tijd Over zin en zinnen

9 Spooktent

9

Ik word chagrijning wakker als de telefoon gaat, want het is nog heel vroeg in de ochtend. Casper is aan de lijn. Hij klinkt gehaast en vertelt dat ze maar meteen zijn vertrokken, nu het nog kan, omdat de epidemie nauwelijks nog in Cambodja heeft toegeslagen. Dat Daniël een appje van Sylvia heeft gekregen, juist op het moment dat zij op het punt stonden het vliegtuig in te stappen. Hij had het maar half kunnen lezen, omdat zijn batterij er toen mee ophield. Het telefoonnummer had hij nog wel kunnen onthouden. Of ik haar wil benaderen en laten weten dat zij over 11 uur In Phnom Penh aankomen en dan eerst een visum moeten regelen. ‘Vraag of ze ons daar komt ophalen! Ze zal jou zeker ook proberen te bereiken,’ zegt hij nog voordat de verbinding wordt verbroken. Hij heeft het nummer niet kunnen geven. Ik probeer terug te bellen, maar krijg de voicemail.

Als ik het gekund had, was ik zeker uit bed gesprongen en had het van de daken geschreeuwd. ‘Ze leeft nog! Ze leeft nog!’ Maar dan wordt mijn vreugde getemperd: Waarom heeft ze al die tijd niets laten horen? Die stilte was begrijpelijk geweest als ze niet meer had geleefd! Maar nu? Ik realiseer me dat er weinig anders op zit dan wachten op een telefoontje van Marc. Om mijn gedachten op iets anders te zetten pak ik het Dagboek weer :

Spooktent

Zoveel mensen heb ik nog nooit bij elkaar gezien. De menigte wringt zich tussen stallen en kramen door en dromt samen voor reusachtige tenten en bouwwerken. Jij loopt recht op de spooktent af. Ik herinner me nog heel duidelijk wat je zegt: ‘Deze tent is een reis naar binnen.’ Je spreekt de woorden achteloos uit, alsof ze voor jouzelf zijn bedoeld en hoewel ik er niets van begrijp, maken ze een diepe indruk op me. Het lijkt of er twee werelden zijn, hierbuiten op het plein en een onbekende binnen in de tent en in die laatste wereld ga jij mij binnenvoeren.

We zitten in een wagen op rails en glijden tussen de plastic slierten van het gordijn door naar binnen. Er klinkt een ijselijke gil in de stikdonkere ruimte. Ik voel iets in mijn haren woelen, kruip tegen je aan en verberg mijn gezicht in je schouder. Jij legt je handen over mijn ogen. Zo reizen wij door het duister. Als een beschermengel voer je mij tussen alle verschrikkingen door, die ik niet zie, maar waarvan ik de tentakels langs me voel glijden terwijl ik hun gesis en gekreun onophoudelijk hoor.

De wagen stopt. Voorzichtig til je mijn hoofd op en geeft een zoen op mijn oogleden. Als ik weer durf te kijken zijn we buiten. Hoog boven de daken zie ik mensen in het reuzenrad schommelen. Jij gaat naar de schiettent en ik naar het kraampje, waar ik met een hijskraantje sieraden uit een glazen kast probeer te halen. Met veel moeite lukt het me een ring van de bodem te tillen en in een la te werpen. De vrouw in het kraampje pakt de ring voor mij en stopt hem in een zwart doosje. Die ring ga ik aan jou geven. Ik hoef alleen maar te wachten tot ik groot genoeg ben om met je te trouwen.

Daarna neem je me mee naar de ronde tent van een tovenaar. Als we binnenkomen is de voorstelling net begonnen. Op het podium staat een kist, ondersteund door twee stoelen. Op zijn bevel gaat er een vrouw in liggen. Met veel vertoon slaat hij de kist dicht en neemt een zaag in de hand. Voor de vrouw is er geen ontsnappen mogelijk. De man begint de kist doormidden te zagen. Ik knijp in jouw hand. Je kan duidelijk zien dat hij soms kracht moet zetten, waarschijnlijk als hij door de botten heen zaagt.

De kist valt in twee stukken uiteen. Hij laat ze ons van alle kanten zien. Er is geen ledemaat, geen spatje bloed te bekennen. Het is of de vrouw nooit heeft bestaan. Ik kijk vol verbazing naar het podium en dan naar jou. Jij lacht me geruststellend toe.

Thuisgekomen open ik het doosje om de ring te bekijken die ik aan jou wil geven. Er zit niets in. Ik ben ervan overtuigd dat de tovenaar niet alleen de kist op het podium, maar alle dozen in de zaal heeft leeggetoverd.

Add comment

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

De Vloeibare Tijd Over zin en zinnen

Categories

Pagina’s

Abonneer je op dit blog d.m.v. e-mail

Voer je e-mailadres in om je in te schrijven op dit blog en e-mailmeldingen te ontvangen van nieuwe berichten.

Voeg je bij 8 andere abonnees

Recente reacties

%d bloggers liken dit: